Wiesz co? Stara drewniana altanka, gorąca herbata, która wraz z wiatrem traci swoje ciepło, mocne papierosy i moja przyjaciółka to chyba najlepsze zakończenie dzisiejszego dnia.

   Uchylając  drzwi i robiąc krok w stronę pomieszczenia, do którego mam zamiar wejść, pierwsze co rzuca się w oczy to śnieżnobiałe choć już wytarte drewno desek ułożonych na podłodze. Wchodząc i  rozglądając się na boki, zachwycają mnie meble, drewniane, jasne, jakby ponadczasowe. Półki utrzymują ciężar wielu książek, które swoimi wielobarwnymi grzbietami ukazują tęczę najwspanialszych barw.  Mój wzrok pada na biurko, a raczej na jego wyposażenie. Wazon, pełen soczystych, świeżo ściętych pudrowo różowych tulipanów, przełamuje biel drewnianej podłogi a zieleń łodyg pięknie komponuje się z perłowymi ścianami. Maszyna do pisania, dumnie stoi obok wazonu. Wygląda unikatowo, choć  jej pastelowy kolor w wielu miejscach się nadzwyczajnie w świecie wytarł, podobnie jak okrągłe klawisze, na których pozostały juz  jedynie zarysy liter. Sterta papierów, wypełnionych słowami, sugeruje, że maszyna jest dla użytkownika niezwykle ważna, podobnie jak pisanie, gdyż nieopodal jej leży pióro oraz dziennik. Oglądając ściany, uwagę przykuwa mozaika zdjęć, wiele twarzy, wiele momentów, wiele chwil zapisanych na kawałkach kolorowego papieru, które przyciągają wzrok, jak i nakłaniają do uśmiechu. Uwagę skupia, stary analogowy zenit, może nawet odziedziczony po dziadkach, pod nim leżą rozrzucone klisze. Łóżko razi bielą puchu, lecz poduszki w kolorach różu i błękitu przypominają poranne, letnie, beztroskie niebo. Słychać cichy dźwięk. To deszcz, a raczej jego krople, które spokojnie pukają w zamknięte przezroczyste szyby, wystukując własny takt. Jest łagodnie, sentymentalnie i nostalgicznie. Niewiele światła wpada do pomieszczenia, lecz to nie jest ważne. Istotne są  ramiona mojego mężczyzny, ciepłe, silne i bezpieczne. To on, siedzi w kącie na twardym drewnianym krześle, to jego ramiona są moją idealną przestrzenią, to dotyk, bicie jego serca i tętniące żyły pokazują mi przestrzeń moich marzeń, zapomnienie moich lęków, poczucie szczęścia. Przestrzeń, byłaby jedynie zwykłym pomieszczeniem bez jego oddechu, rozszerzających się źrenic i  pogodnego uśmiechu. 

 zadanie domowe

rose from my guy, city, late afternoon, cocktail and sunset

Dni naprawdę źle mi upływają. Nie czuje się dobrze gdy jestem w mieszkaniu, w mieście, na uczelni. Tęsknie za domem, za facetem, za brakiem obowiązków i dosłownie robieniem niczego. Do tego wszystkiego brakuje ci czasu na wszystko, nawet na siebie. Mam obdarty błękitny lakier na paznokciach. Wróciłam na domowe tereny i czuję się o wiele szczęśliwsza, tyle, że znowu nie rozplanuje dobrze czasu tak, jakby tego chciała. Ciężko jest w trzy dni ogarnąć spotkania z rodziną, facetem i przyjaciółmi. A no i jeszcze załatwienie sprawy związanej z pracą. A przy tym posprzątać szafkę z ciuchami, już dwa tygodnie się do tego zabieram.

last sunday morning

I can't
Go on wasting my time

Przypomniał mi się jeden dzień, który za kilka tygodni będzie miał swoją rocznicę. Pojechałam do przyjaciółki, aby razem z nią zakopać prezent, który mi wówczas dała na urodziny. Może to i dziwnie wygląda, ale minął już prawie rok od momentu, w którym kopałyśmy dół, wyryłyśmy na drzewie datę i byłyśmy w tym miejscu, które jest dla mojej przyjaciółki niezwykle ważne. Nie było wtedy zimno, było ciepło i przyjemnie to pamiętam. I również pamiętam, że czułam dumę, że robimy to razem, że zakopujemy nasze niespełnione marzenia, naszą przeszłość, którą chcemy zapamiętać. Bałam się, naszej rozłąki, czasu, który nas zazwyczaj dzieli a nie łączy. Ale jest już marzec, a ja cie kocham tak samo mocno, tęsknie tak samo mocno i cieszę się tak samo mocno na Twój widok niczym w okresie liceum, gdy między nami zrodziło się to, co jest między nami do teraz.

my first prawns

Zdecydowanie wolę przyjeżdżać do domu w czwartki. Czuję wtedy, że mogę spokojnie odpoczywać pełnym trzy dniowym weekendem. Dzisiejszy dzień był wspaniały i wiem, że kiedyś będę ogromnie tęsknic za tymi dniami, bo czas nieodwracalnie pędzi do przodu. Jadąc dziś starym, wręcz bardzo starym rowerem, moją ulubioną polną drogą, którą otaczają moje ulubione łąki - czułam nieskończoność. Naprawdę. We wewnątrz mojego ciała wchodziły dźwięki Kings Of Leon, parzące promienie słońca dotykały mojej twarzy a wiatr łagodnie mnie otulał. Przepełniało mnie cholernie wielkie szczęście i myślałam o moich przyjaciółkach. O letnich momentach, które razem przeżyłyśmy, o łąkach, na których siedziałyśmy i paliłyśmy papierosy i rozmawiałyśmy. O wszystkim. Rozmawiałyśmy o wszystkim. Bałyśmy się wszystkiego. Przeżywałyśmy wszystko. To takie piękne. Posiadam przy sobie osoby, z którymi nie mam kontaktu na co dzień a gdy się spotykamy to zachowujemy się tak jakby nie dzielił nas czas. A opowieści, które nas ominęły wyrywają nam się z ust i wtapiają się w powietrze. Cieszę się na takie chwile i ciesze się, że kocham z wzajemnością te dziewczyny. Tak jak kocham moich dziadków. Dzisiejszy dzień, spędziłam właśnie z nimi i to były ważne dla mnie choć nawet nie wyjątkowe momenty. Ale ważne. Kapie ze mnie szczęście.

breakfast with a hangover

But you’re just a boy
You don’t understand
Yeah you don’t understand
How it feels to love a girl someday
You wish you were a better man
You don’t listen to her
You don’t care how it hurts
Until you lose the one you wanted
Cause you’ve taken her for granted
And everything you have got destroyed
But you’re just a boy 

A słowa bolą bardziej niż wszystko, a te słowa wypowiadająca z pozoru bliska osoba, 

sprawia, że niszczy się we mnie wszystko

Trochę miło spędzony dzisiejszy słoneczny dzień. Na zapowiadające sie ciepłe, przepełnione promieniami słońca dni, dwie pary przeciwsłonecznych okularów to zdecydowanie za mało, a gdy dochodzi pęknięta rączka w jednej z nich,sklejenie nich taśmą nie wygląda za efektownie. Najchętniej zrzuciłabym płaszczyk, ze starych tenisówek, wsunęłabym na stopy nowe i świeże trampki no i kawa na balkonie będzie czymś nieodłącznym przed porannym śniadaniem, o ile oczywiście współlokatorki wstaną. Najchętniej przeskoczyłabym etap wiosny prosto do lata, żeby cieszyć się łąką i beztroską. I przy gwiazdach lepiej sie będzie spało.

banan - kawa - mleko

Zauważyłam jedna wadę, która łączy wszystkich ludzi wokół mnie,a raczej większość. Natomiast chodzi mi o negatywne postrzeganie siebie i pragnienie wyglądać/ czuć się jak inni ludzie. Skąd posiadamy taką tendencję? Zamiast czuć się dobrze we własnej skórze, narzekamy, nie wyrażamy siebie i popadamy w nastrój, negatywny nastrój, który sprawia, że z pozytywnej pewnej siebie osoby, stajemy się jedynie szarymi cieniami. Tak niewiele wystarczy do szczęścia,a ludzie sami siebie wkopują w brak akceptacji.

Wystarczyło trochę więcej słońca, trochę więcej świeżego ciepłego powietrza i wiatru niosącego śpiew ptaków aby ludzie spacerowali z uniesioną głową, z uśmiechem na twarzy, żeby można było wyczuć i poczuć tę radość. A przecież zima nie trwała za długo w tym roku jak i w poprzednim. Więc.. czym ludzie się tak naprawdę zmęczyli? Czego im brakowało? Kawa inaczej smakuje? Może coś w tym jest sama wypiłam dziś dwie. W każdym bądź razie widzę wyraźne zmiany, w końcu powietrze inaczej pachnie.

muffins again

Trzy dni u babci i dziadka

wspaniały czas